🌙 Ben je een helikopter of een vliegtuig? (En waarom je niet kan slapen als je 'moe' bent)
Ken je dat gevoel? Je bent totaal uitgeput, je kruipt in bed, en... ping. Je ogen vallen niet dicht. Je ligt te woelen en te piekeren.
Veel mensen verwarren 'moe zijn' met 'slaperig zijn'. Maar fysiologisch zijn het twee totaal verschillende staten. Dit leerde ik van slaapexperte Annelies Smolders starttosleep. 
🚁  Als je de hele dag maar doorgaat, adrenaline verbruikt en geen rustpauzes neemt, ben je op het einde van de dag 'moe' (vermoeid). Je lichaam is op, maar je stresssysteem staat nog aan. Dit noemen we "Tired but wired".
Je bent dan als een helikopter. Je landt verticaal in je bed (je stopt fysiek met bewegen), maar je motor blijft op volle toeren draaien. Je kan niet landen (= slapen) omdat je systeem nog stijf staat van de cortisol en adrenaline.
✈️ Slaperigheid is iets anders. Dat is de biologische drang om te slapen (veroorzaakt door de stof adenosine). Om goed te slapen, moet je een vliegtuig zijn.
Een vliegtuig stopt niet abrupt. Een vliegtuig zet ruim op tijd de landing in. Je bouwt je dag af, je dimt de lichten, je vertraagt. En dan komt dat specifieke moment: "The tires hit the tarmac".
De wielen raken de grond. Je voelt 'het klopje'. Je ogen worden zwaar, je rilt misschien even. Dát is pure slaperigheid. Dát is het moment dat je aan de gate (je bed) moet staan.
In het kort:
Moe zijn = Energiegebrek (Lege batterij, maar hoge alertheid).
Slaperig zijn = Slaapdruk (De onweerstaanbare drang om je ogen te sluiten).